Ndalo së bëri keq, bëj vepra të mira...!

Ndalo së bëri keq...!

Para se të të shpojnë gjembat e tē keqes,

, që ke bërë,

shkuli rrënjët e saj,

Thaji, me pendimin e sinqertë,

Largohu tërësisht nga ajo, e keqe...,

lahu dhe fresko (zemrën) në ujëvara lutjesh,

në tokën e besimit tē pastër,

Që gjendet në zemër,

mbill një manushaqe të re gëzimi.

Nëse je një femër,

Bëhu si një manushaqe,

Që rri e ndrojtur, n’anë të një shkurreje,

Dhe aromë të këndshme pranverore përhap,

Bëhu si diamanti, që shkëlqen,

E, në vend të së keqes, të mirën përhap.

E, nëse je nga gjinia tjetër,

Bëhu, si dielli pranveror:

rreze të pastra,

Në çdo stinë perhap, lulëzon.

Ndalo së bëri keq,

Se e keqja,

në të keqen tënde ësht',

ndalo se beri keq,

shnderroi ne vepra te mira,

pa qene vonë,

se Veprat e mira,

janë si puhizë e këndshme,

që shpërndahet lehtësisht, tejendanë,

janë si tryeza e gëzimit,

zbritur për havarijunët,

prej lutjes së famshme të Profetit të madh,

Isait alejhi selam.

Po zbritja më e bukur,

tryeza më e madhe, e gëzimit për zemrën,

është Kurani fisnik,

dhe atëherë, me të vërtetë e kupton vlerën,

e berjes vetem vepra te mira,

kupton,

se çdo të thotë të kesh për zemrën,

Allahun xheleshanuhu per Mik.